Θα ήθελα να ξεκινήσω με δύο περιστατικά που συνέβησαν πρόσφατα και που, στην αρχή, ίσως φανούν άσχετα με τον θέμα του συγκεκριμένου άρθρου.
Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013
Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2013
Αντιγόνης Βουτσινά, «Το λάθος Ποίημα»
Αντιγόνης Βουτσινά, «Το λάθος Ποίημα»
Λανθάνοντας, κάθε μέρα, προς το καλύτερο[1]
Είναι άραγε ο πόνος, εξιλέωση; Μια κάθαρση, ώς τον συναντά συχνά κανείς στις σοφίες ποικίλων λαών; Ή μήπως, συχνά, λειτουργεί ενδογαμικά, τρώγοντας εκ των έσω τα σωθικά εκείνων των ανθρώπων που καταράστηκαν οι θεοί με συναίσθημα. Ένα σκουλήκι, το οποίο παρεμβάλλεται ανάμεσα στα μάτια και στο κόσμο, στρεβλώνοντας κάθε μέρα και γέρνοντάς τη προς την θλίψη.
Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2013
Προσωπική Ποιητική (Τα προσχήματα της δημιουργίας)
Αναβοσβήνει η κάθετη παύλα του κειμενογράφου ενοχλητικά
μονότονα. Ό,τι πιο αγχωτικό μπορεί να παρατηρεί κανείς όταν θέλει να γράψει
κάτι. Οτιδήποτε. Αν και το άγχος είναι υπερεκτιμημένο. Ειδικά όταν πρόκειται
για άγχος δημιουργίας. Βασικά οι περισσότερες πράξεις μας είναι υπερεκτιμημένες,
με μια σχέση που χαρακτηρίζεται από εκθετική αύξηση ανάμεσα στην αξία του
στόχου και στην ψύχωση που παθαίνουμε με αυτόν.
Τετάρτη 21 Αυγούστου 2013
Κβαντικό παράδοξο παρατηρείται μέσα σε διαμάντια
Τρίτη 20 Αυγούστου 2013
Νέα από την αποστολή Voyager
Τα δίδυμα διαστημόπλοια Voyager 1 και 2 συνεχίζουν να εξερευνούν περιοχές όπου τίποτα από τη Γη δεν έχει παλαιότερα πλησιάσει.
Ο ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ ΚΑΙ Η ΛΑΘΟΣ ΑΓΑΠΗ
Ένα κείμενο για την ποίηση του Μάρκου Μέσκου, όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Εμβόλιμον", τεύχος 67:
Ο ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ ΚΑΙ Η ΛΑΘΟΣ ΑΓΑΠΗ
Υπάρχουν
δύο είδη αγάπης: Η “σωστή αγάπη” είναι ένα μικρό παρακλάδι της στωικότητας, μια
συνειδητοποιημένη ευτυχία, μακρινή εξαδέλφη της ματαιότητας, η οποία θρέφεται
από το παράλογο τούτης της ύπαρξης για ν’ αποχαιρετά κάθε μέρα με ανιδιοτέλεια,
ευγνώμων το στιγμών που έζησε.
Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013
Kατά Χρόνον Ευαγγέλιο - κριτική του Δημήτρη Αγγελή
Αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι,
κατ’ αντιστοιχία με τους μοιραίους έρωτες, στη λογοτεχνία αγαπούμε
περισσότερο τα έργα εκείνα που μας αντιστέκονται, που δεν παραδίδονται
εύκολα και διαμιάς στις επίμονες πολιορκίες μας, αλλά μας παιδεύουν με
τη διπλή σημασία της λέξης: ότι προκαλούν τις αναγνωστικές μας
προσδοκίες και αντοχές και συνάμα επιχειρούν με ευθείς ή πλάγιους
τρόπους να τις μεταβάλουν, φιλοδοξώντας βέβαια – αυτό όμως σπανιότατα το
καταφέρνουν – ν’ αλλάξουν ευρύτερα και τον ορίζοντα της κατανόησής μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
