Η λογοτεχνία, όπως όλες
οι τέχνες, θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι ένα είδος ζωντανού οργανισμού. Φέρει
χαρακτηριστικά όπως η εξέλιξη, η μεταμόρφωση, η αλλαγή.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα published. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα published. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 13 Μαΐου 2014
Τρίτη 29 Απριλίου 2014
Η δύναμη των άστεγων και των ρακοσυλλεκτών, ειδωμένη μέσα από το έργο του Τάσου Λειβαδίτη
Πόσο χρονών είναι,
άραγε, οι άστεγοι κι οι ρακοσυλλέκτες; Η δική τους ζωή, μετρά διαφορετικά τον
χρόνο, τις ημέρες, τις ώρες. Γι’ αυτούς, μιαν στιγμή τόσο απλή όσο ένα γεύμα
μπορεί να κρύψει την ομορφιά μιας ζωής ολόκληρης.
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014
Η ζωή που διακόψαμε, του Γιώργου Χ. Στεργιόπουλου
Τρίτη 4 Μαρτίου. Ένας φίλος ηθοποιός, μου μιλά για την καινούργια παράσταση που ανεβάζουν στο θέατρο Στοά το ερχόμενο Σάββατο, για δύο παραστάσεις. «Ρε συ, ειλικρινά, θα έρθω οπωσδήποτε αυτή την φορά», του λέω. «Δεν με νοιάζει, θα βρω χρόνο». Τρίτη, 4 Μαρτίου, τότε.
Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014
Γιώτα Αργυροπούλου: ένα διήγημα, κατακόρυφα γραμμένο
«Δεν κινείται η
ποίηση». Ένας παράδοξος στίχος καταμεσής του πρώτου ποιήματος «Διηγήματα, έστω» του βιβλίου Διηγήματα της Γιώτας Αργυροπούλου
αποτελεί πρόλογο, απολογία αλλά και εφαλτήριο για μια ποιητική συλλογή η οποία
ακροβατεί μεταξύ ημερολογιακής ποίησης και διηγήματος, κατακόρυφα γραμμένου.
Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013
Γιώργου Ρωμανού, «Γιούντιν: Μια γυναίκα από την Θεσσαλονίκη» (εκδ. Άγκυρα) – του Γιώργου Χ. Στεργιόπουλου
Θα ήθελα να ξεκινήσω με δύο περιστατικά που συνέβησαν πρόσφατα και που, στην αρχή, ίσως φανούν άσχετα με τον θέμα του συγκεκριμένου άρθρου.
Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2013
Αντιγόνης Βουτσινά, «Το λάθος Ποίημα»
Αντιγόνης Βουτσινά, «Το λάθος Ποίημα»
Λανθάνοντας, κάθε μέρα, προς το καλύτερο[1]
Είναι άραγε ο πόνος, εξιλέωση; Μια κάθαρση, ώς τον συναντά συχνά κανείς στις σοφίες ποικίλων λαών; Ή μήπως, συχνά, λειτουργεί ενδογαμικά, τρώγοντας εκ των έσω τα σωθικά εκείνων των ανθρώπων που καταράστηκαν οι θεοί με συναίσθημα. Ένα σκουλήκι, το οποίο παρεμβάλλεται ανάμεσα στα μάτια και στο κόσμο, στρεβλώνοντας κάθε μέρα και γέρνοντάς τη προς την θλίψη.
Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2013
Προσωπική Ποιητική (Τα προσχήματα της δημιουργίας)
Αναβοσβήνει η κάθετη παύλα του κειμενογράφου ενοχλητικά
μονότονα. Ό,τι πιο αγχωτικό μπορεί να παρατηρεί κανείς όταν θέλει να γράψει
κάτι. Οτιδήποτε. Αν και το άγχος είναι υπερεκτιμημένο. Ειδικά όταν πρόκειται
για άγχος δημιουργίας. Βασικά οι περισσότερες πράξεις μας είναι υπερεκτιμημένες,
με μια σχέση που χαρακτηρίζεται από εκθετική αύξηση ανάμεσα στην αξία του
στόχου και στην ψύχωση που παθαίνουμε με αυτόν.
Τρίτη 20 Αυγούστου 2013
Ο ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ ΚΑΙ Η ΛΑΘΟΣ ΑΓΑΠΗ
Ένα κείμενο για την ποίηση του Μάρκου Μέσκου, όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Εμβόλιμον", τεύχος 67:
Ο ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ ΚΑΙ Η ΛΑΘΟΣ ΑΓΑΠΗ
Υπάρχουν
δύο είδη αγάπης: Η “σωστή αγάπη” είναι ένα μικρό παρακλάδι της στωικότητας, μια
συνειδητοποιημένη ευτυχία, μακρινή εξαδέλφη της ματαιότητας, η οποία θρέφεται
από το παράλογο τούτης της ύπαρξης για ν’ αποχαιρετά κάθε μέρα με ανιδιοτέλεια,
ευγνώμων το στιγμών που έζησε.
Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013
Kατά Χρόνον Ευαγγέλιο - κριτική του Δημήτρη Αγγελή
Αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι,
κατ’ αντιστοιχία με τους μοιραίους έρωτες, στη λογοτεχνία αγαπούμε
περισσότερο τα έργα εκείνα που μας αντιστέκονται, που δεν παραδίδονται
εύκολα και διαμιάς στις επίμονες πολιορκίες μας, αλλά μας παιδεύουν με
τη διπλή σημασία της λέξης: ότι προκαλούν τις αναγνωστικές μας
προσδοκίες και αντοχές και συνάμα επιχειρούν με ευθείς ή πλάγιους
τρόπους να τις μεταβάλουν, φιλοδοξώντας βέβαια – αυτό όμως σπανιότατα το
καταφέρνουν – ν’ αλλάξουν ευρύτερα και τον ορίζοντα της κατανόησής μας.
Πέμπτη 23 Μαΐου 2013
«Γιατί η ποίηση;» - Μια γνώμη περί ποίησης.
Ψαχουλεύοντας μιαν απάντηση στο
«Γιατί η ποίηση», η σκέψη έρχεται αναγκαστικά αντιμέτωπη με την έννοια της
ανάγκης. Της ανάγκης του ανθρώπου να εκφράσει την ίδια την αντίληψή του,
διαμέσω των συναισθημάτων, πίσω στον κόσμο, χρησιμοποιώντας την τέχνη ως δίαυλο
έκφρασης: «Γιατί πεινάμε, γιατί νυστάζουμε, γιατί ερωτευόμαστε; Κατ’ επέκταση, γιατί
η ποίηση;».
Παρασκευή 3 Μαΐου 2013
Άρθρο στο poeticanet για τον Τάσο Λειβαδίτη
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
ΕΝΑΣ ΒΟΥΛΙΜΙΚΟΣ ΘΙΑΣΩΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ
Ο Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988) ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, αλλά και γενικότερα της νεοελληνικής μας ποιήσεως.
ΕΝΑΣ ΒΟΥΛΙΜΙΚΟΣ ΘΙΑΣΩΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ
Ο Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988) ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, αλλά και γενικότερα της νεοελληνικής μας ποιήσεως.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
