ΜΙΑ ΠΕΡΙ-ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ - Poetix τχ. 9

Η λογοτεχνία, όπως όλες οι τέχνες, θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι ένα είδος ζωντανού οργανισμού. Φέρει χαρακτηριστικά όπως η εξέλιξη, η μεταμόρφωση, η αλλαγή. 

Read More

Η ζωή που διακόψαμε, του Γιώργου Χ. Στεργιόπουλου

Τρίτη 4 Μαρτίου. Ένας φίλος ηθοποιός, μου μιλά για την καινούργια παράσταση που ανεβάζουν στο θέατρο Στοά το ερχόμενο Σάββατο, για δύο παραστάσεις. «Ρε συ, ειλικρινά, θα έρθω οπωσδήποτε αυτή την φορά», του λέω. «Δεν με νοιάζει, θα βρω χρόνο». Τρίτη, 4 Μαρτίου, τότε.

Read More

Προσωπική Ποιητική (Τα προσχήματα της δημιουργίας)

Αναβοσβήνει η κάθετη παύλα του κειμενογράφου ενοχλητικά μονότονα. Ό,τι πιο αγχωτικό μπορεί να παρατηρεί κανείς όταν θέλει να γράψει κάτι. Οτιδήποτε. Αν και το άγχος είναι υπερεκτιμημένο. Ειδικά όταν πρόκειται για άγχος δημιουργίας. Βασικά οι περισσότερες πράξεις μας είναι υπερεκτιμημένες, με μια σχέση που χαρακτηρίζεται από εκθετική αύξηση ανάμεσα στην αξία του στόχου και στην ψύχωση που παθαίνουμε με αυτόν.

Read More

«Γιατί η ποίηση;» - Μια γνώμη περί ποίησης.

Ψαχουλεύοντας μιαν απάντηση στο «Γιατί η ποίηση», η σκέψη έρχεται αναγκαστικά αντιμέτωπη με την έννοια της ανάγκης. Της ανάγκης του ανθρώπου να εκφράσει την ίδια την αντίληψή του, διαμέσω των συναισθημάτων, πίσω στον κόσμο, χρησιμοποιώντας την τέχνη ως δίαυλο έκφρασης: «Γιατί πεινάμε, γιατί νυστάζουμε, γιατί ερωτευόμαστε; Κατ’ επέκταση, γιατί η ποίηση;».

Read More

Ομόκεντρες είναι όλες οι ζωές... - ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΚΩΒΑΙΟΣ

Μια φωτογραφία - σύνθεση κίνησης με το κείμενο "ΕΝ ΚΙΝΗΣΕΙ" από το νέο βιβλίο, "Κατά Χρόνον Ευαγγέλιο". Από τον κ. Γιάννη Β. Κωβαίο.

http://tsoumpasphotogallery.ning.com/m/photo?id=2662096%3APhoto%3A2745952

Ευχαριστώ θερμά.
Γ.Χ.Σ.
 

Read More

Μελαγχολία - του Λάρς Φον Τρίερ

H πρώτη διδαχή που μετέφερε προφορικά ο Βούδας ήταν η εξής ιστορία:

Read More

Έλληνας, ο σοφόμωρος

Τρένο Θεσσαλονίκη-Αθήνα, 28η Οκτωβρίου.

Read More

Εν λευκώ

Μια σελίδα εν λευκώ παρέχει αναρίθμητες δυνατότητες. Διαθέτει ένα ανεκτίμητο χαρακτηριστικό: Είναι εν δυνάμει τα πάντα.

Read More

Εαρινή Συμφωνία

Είναι δύσκολο να ζει κανείς σ αυτό το κόσμο. Δεν υπάρχει αρκετή διαύγεια ανάμεσα στις διαφωνίες. Τα χέρια δεν βολεύονται εύκολα στο πιάνο. Τα λευκά με τα μαύρα πλήκτρα, πολύ στενά στιβαγμένα για να νιώθει κανείς άνετα. Κι αυτά τα σκοτεινά πλήκτρα, πόσο εύκολο να τα πατήσει κανείς κατά λάθος. Μοιάζει σχεδόν επιτακτικό. Κι ωστόσο, η ζωή στερείται κάθε αρμονικότητας αν κανείς αποφασισμένος, απλοποιήσει όλες του τις μελωδίες μέσα σε μιαν ανεξάντλητη επιλογή κατάλευκου καθωσπρεπισμού. Όλα τα μινόρε γεννήθηκαν όταν η στεναχώρια παραπάτησε ένα ημιτόνιο.

Ωστόσο, ξανά και ξανά, μέσα στη κάθε μέρα, οι στιγμές -αδιάφορες της μελωδικότητάς τους- εξεγείρονται ως ζωηρά πυροτεχνήματα και στολίζουν ένα κατά τ' άλλα κενό πεντάγραμμο. Και ιδού το ερώτημα, όταν δεν μπορεί κανείς ν' ακούσει, όταν κανείς περπατά βουβός, τότε όλες αυτές οι συμφωνίες εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν; 

Τίποτε δεν εγκλωβίζει τους ανθρώπους περισσότερο από την ενδογαμική επιβεβαίωση της συνήθειας. Κι άραγε, πόσοι άνθρωποι παλεύουν μέρα με τη μέρα, λεπτό το λεπτό ενάντια στο ακατανόητο της στεναχώριας τους, πεπεισμένοι πως το πρόβλημα βρίσκεται εκεί έξω, κρυμμένο πίσω από τα πυκνά φύλλα της καθημερινότητας. Υπάρχουν στιγμές, διαόλου ευκαταφρόνητες, όταν ο κύκλος στενεύει τόσο απελπιστικά γύρω τους, που μια νότα αρκεί για να κρεμαστεί κανείς. Ένας τόνος, με το κεφάλι μαυρισμένο πάνω στη γραμμή και το μακρύ σχοινί από πάνω τεντωμένο, προσδιορίζοντας την παροδικότητα του συναισθήματος.

Πάνω στα πεντάγραμμα της κάθε μέρας βρίσκουμε το θάρρος να διαπράξουμε μυριάδες φόνους, εκεί που φυτρώνουν μυριάδες άγρια παράφωνα. Και παρ' όλα αυτά, σε κάθε περίπτωση, θεωρούσα πως ο πόνος είναι δίκαια μοιρασμένος ανάμεσα στο νεκρό κομμάτι και σ' ό,τι επιβιώνει. Ίσως γιατί ανέκαθεν πίστευα πως είναι αδικία να στερεί κανείς το δικαίωμα της καταδίκης από τον συνειδητά ένοχο. Ελοχεύει κακία στη πράξη, λες και στερείς ενός πάθους τον επίλογό του. 

Κι αυτήν η νυχτερινή, εαρινή μας συμφωνία, λες και θέλησε να μείνει παντοτινά διάφωνη, μοιάζει πια να μην έχει σχεδόν καμία σημασία. Το διάφωνο των σκέψεών μας όμως, τούτος ο εξαναγκασμός του Διαβόλου, δεν έχει θέση δίπλα στην ανάγκη για εκπλήρωση. Έτσι. Aπλά για να συμβιβαζόμαστε με όποιες απλοποιημένες, καθαρές πτώσεις συναντήσουμε ελέυθερες τα βράδυα κείνα που κάθε σιωπή μοιάζει εκκωφαντικά παράφωνη.

Γ.Σ.

Read More

Έμεινα εδώ

Σηκώθηκε, τίναξε κάτι χρόνια από τη μπλούζα του -υπολείμματα μιας νεανικής βουλιμίας- κατέβασε τις αναμνήσεις του από το χώρο αποσκευών, "Χάρηκα πολύ!" είπε στους συνταξιδιώτες του και κίνησε να κατέβει. Το τρένο σταμάτησε, αυτός κοίταξε πίσω, "Ευχαριστώ!" ξαναφώναξε και χάθηκε μέσα στο φως της πόρτας αποβίβασης.

Φαντάροι στην αποβάθρα καπνίζουν τον ήλιο αχτίδα-αχτίδα μπας και μαστουρώσουν ουρανό. Σβήνουν την γόπα στην φτέρνα, σηκώνουν ένα σακίδιο περιορισμούς, πίνουν μια γουλιά νερό της λησμονιάς και κινούνται νωχελικά προς τα βαγόνια. Έξω από τα κάγκελα, κάτι παιδιά τρέχουν πάνω-κάτω γελώντας ασυναίσθητα με τον κόσμο.

Η ζωή μας είναι ένα τετράδιο γεμάτο διαγραφές και κυνικές διορθώσεις πάνω στους ανορθόγραφους ρομαντισμούς μας. Κάθε άνθρωπος και μια λέξη, κάθε σταθμός και μια σελίδα. Σ' αυτή την εποχή των αλλαγών, όλα τρέχουν να διαγράψουν τον εαυτό τους, να τον διορθώσουν με κάποιον καλύτερο. Άνθρωποι που βασανίζονται κοιτάζοντας αόριστα κάποια απροσπέλαστη Ιθάκη. Ατέλειωτα βλέμματα προσώπων που δείχνουν ξαφνικά να μεγαλώνουν. Τους ακούμε, μιλάνε μονάχοι, αναπαράγοντας ξανά και ξανά νεκρές συνομιλίες που κατάντησαν πλέον να μην έχουν σημασία.

Μες το στενό δωμάτιο του μυαλού, όλοι διανύσαμε μιαν αιωνιότητα. Ό,τι ζήσαμε, το ζήσαμε εκεί, παραταγμένο σαν τους αγαπημένους στο λιμάνι όταν χαιρετάνε, δρασκελώντας με τις μύτες ως την άκρη της ακροθαλασσιάς ίσα-ίσα για να μη βραχούν. Όλα ζουν εκεί, στοιβαγμένα στην άκρη της προσωπικής μας προκυμαίας, με το κύμα την προέκταση ενός χεριού μας μόνιμα προτεταμένου, να τους χαϊδεύει απαλά την πλάτη. Κι όλο και στοιβάζονται, οι αναμνήσεις όλο και πληθαίνουν, μέχρις ότου έγινε η προσμονή μας τοίχος απροσπέλαστος. Μέχρις ότου να μην μπορούμε, γυρνώντας, πουθενά ν' αποβιβαστούμε.

Κατευθύνεται προς το παγκάκι. Κάθεται, ανάβει ένα τσιγάρο και χαμογελάει ευγενικά στον φαντάρο δίπλα του. 

- "Από πού είσαι;" τον ρωτάει αυτός. 

- "Από ένα λιμάνι". 

- "Κοίτα τον, κάνει και πλάκα. Τέλος πάντων, που πας τώρα;"

- "Εδώ."

- "Που;"

- "Εδώ. Έμεινα εδώ."

Γ.Σ.

Read More

Φεύγω προκειμένου να μπορέσω να μείνω - My Blueberry Nights

"It took me nearly a year to get here. It wasn't so hard to cross that street after all, it all depends on who's waiting for you on the other side."

Read More

Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, Σταυροί και Johnnie Walker Red φτηνό.

Read More