ΑΓΡΥΠΝΙΑ
Κανείς δεν ποτίζει μαραμένες νύχτες.
Κανείς. Πέρα από κείνους
που προδομένους αγάπησαν
μα φοβισμένοι το απαρνήθηκαν
φορές τρείς.
(Από την συλλογή "Η Διάβολος", Εκδόσεις των Φίλων 2011)
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012
ΑΓΡΥΠΝΙΑ
ΑΓΡΥΠΝΙΑ
Κανείς δεν ποτίζει μαραμένες νύχτες.
Κανείς. Πέρα από κείνους
που προδομένους αγάπησαν
μα φοβισμένοι το απαρνήθηκαν
φορές τρείς.
(Από την συλλογή "Η Διάβολος", Εκδόσεις των Φίλων 2011)
Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011
Η διάβολος
Κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή "Η Διάβολος" από τις Εκδόσεις των Φίλων (Αθήνα, 9 Δεκεμβρίου 2011). Η εικονογράφηση είναι του ζωγράφου Γιάννη Κουτροζή. Την επιμέλεια έχει αναλάβει ο Κώστας Θ. Ριζάκης. Εύχομαι να σας αρέσει.
" Ήταν η γέννα μιας παρθένας αφορμή
το θαύμα του υμένα
που μας έπεισε να καταταγούμε Αχαιοί
και να ξεσκεπάσουμε αγνώμονες την φτέρνα. "
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε:
Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011
Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011
Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011
Μαθηματική ανάλυση του αξιώματος " Πάντα υπάρχει κάποιος εξυπνότερος από εσένα"
Μέσα σε πολλά κλισέ -ιδίως σ' εκείνα που αναπτύχθηκαν με αστήρικτα, εμπειρικά δεδομένα- ελοχεύουν επικίνδυνες λακκούβες οι οποίες μπορεί να εκτροχιάσουν εντελώς το μακρύ και δύσκολο ταξίδι της σκέψης.
Πέμπτη 25 Αυγούστου 2011
Εν λευκώ
Μια σελίδα εν λευκώ παρέχει αναρίθμητες δυνατότητες. Διαθέτει ένα ανεκτίμητο χαρακτηριστικό: Είναι εν δυνάμει τα πάντα.
Τετάρτη 3 Αυγούστου 2011
Εαρινή Συμφωνία
Είναι δύσκολο να ζει κανείς σ αυτό το κόσμο. Δεν υπάρχει αρκετή διαύγεια ανάμεσα στις διαφωνίες. Τα χέρια δεν βολεύονται εύκολα στο πιάνο. Τα λευκά με τα μαύρα πλήκτρα, πολύ στενά στιβαγμένα για να νιώθει κανείς άνετα. Κι αυτά τα σκοτεινά πλήκτρα, πόσο εύκολο να τα πατήσει κανείς κατά λάθος. Μοιάζει σχεδόν επιτακτικό. Κι ωστόσο, η ζωή στερείται κάθε αρμονικότητας αν κανείς αποφασισμένος, απλοποιήσει όλες του τις μελωδίες μέσα σε μιαν ανεξάντλητη επιλογή κατάλευκου καθωσπρεπισμού. Όλα τα μινόρε γεννήθηκαν όταν η στεναχώρια παραπάτησε ένα ημιτόνιο.
Ωστόσο, ξανά και ξανά, μέσα στη κάθε μέρα, οι στιγμές -αδιάφορες της μελωδικότητάς τους- εξεγείρονται ως ζωηρά πυροτεχνήματα και στολίζουν ένα κατά τ' άλλα κενό πεντάγραμμο. Και ιδού το ερώτημα, όταν δεν μπορεί κανείς ν' ακούσει, όταν κανείς περπατά βουβός, τότε όλες αυτές οι συμφωνίες εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν;
Τίποτε δεν εγκλωβίζει τους ανθρώπους περισσότερο από την ενδογαμική επιβεβαίωση της συνήθειας. Κι άραγε, πόσοι άνθρωποι παλεύουν μέρα με τη μέρα, λεπτό το λεπτό ενάντια στο ακατανόητο της στεναχώριας τους, πεπεισμένοι πως το πρόβλημα βρίσκεται εκεί έξω, κρυμμένο πίσω από τα πυκνά φύλλα της καθημερινότητας. Υπάρχουν στιγμές, διαόλου ευκαταφρόνητες, όταν ο κύκλος στενεύει τόσο απελπιστικά γύρω τους, που μια νότα αρκεί για να κρεμαστεί κανείς. Ένας τόνος, με το κεφάλι μαυρισμένο πάνω στη γραμμή και το μακρύ σχοινί από πάνω τεντωμένο, προσδιορίζοντας την παροδικότητα του συναισθήματος.
Πάνω στα πεντάγραμμα της κάθε μέρας βρίσκουμε το θάρρος να διαπράξουμε μυριάδες φόνους, εκεί που φυτρώνουν μυριάδες άγρια παράφωνα. Και παρ' όλα αυτά, σε κάθε περίπτωση, θεωρούσα πως ο πόνος είναι δίκαια μοιρασμένος ανάμεσα στο νεκρό κομμάτι και σ' ό,τι επιβιώνει. Ίσως γιατί ανέκαθεν πίστευα πως είναι αδικία να στερεί κανείς το δικαίωμα της καταδίκης από τον συνειδητά ένοχο. Ελοχεύει κακία στη πράξη, λες και στερείς ενός πάθους τον επίλογό του.
Κι αυτήν η νυχτερινή, εαρινή μας συμφωνία, λες και θέλησε να μείνει παντοτινά διάφωνη, μοιάζει πια να μην έχει σχεδόν καμία σημασία. Το διάφωνο των σκέψεών μας όμως, τούτος ο εξαναγκασμός του Διαβόλου, δεν έχει θέση δίπλα στην ανάγκη για εκπλήρωση. Έτσι. Aπλά για να συμβιβαζόμαστε με όποιες απλοποιημένες, καθαρές πτώσεις συναντήσουμε ελέυθερες τα βράδυα κείνα που κάθε σιωπή μοιάζει εκκωφαντικά παράφωνη.
Γ.Σ.
Γ.Σ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
